Inside (2023)

Nemo włamuje się do luksusowego penthouse’u na Manhattanie z jasno określonym zadaniem: ma ukraść cenne dzieła sztuki, w tym prace Egona Schielego. Początek akcji przebiega zgodnie z planem, dopóki system bezpieczeństwa nie reaguje na próbę wyjścia. Drzwi zostają zablokowane, okna okazują się niemożliwe do sforsowania, a wspólnicy pozostawiają złodzieja samemu sobie. Apartament, który miał być miejscem kilkuminutowego skoku, zmienia się w zamkniętą przestrzeń bez łatwego dostępu do jedzenia i wody. Nemo próbuje kolejnych sposobów ucieczki, wykorzystując wyposażenie mieszkania, meble oraz znajdujące się wszędzie dzieła sztuki. Wysoka temperatura, awarie instalacji i brak kontaktu z innymi ludźmi szybko pogarszają jego sytuację. Jedynymi twarzami, które regularnie widzi, są osoby obserwowane na monitorach systemu bezpieczeństwa, w tym pracownica budynku, z którą nie potrafi nawiązać bezpośredniego kontaktu. Dni zaczynają zlewać się w tygodnie, a precyzyjny plan zastępuje walka o podstawowe potrzeby. Zamknięcie wpływa także na sposób, w jaki Nemo patrzy na otaczającą go kolekcję. Przedmioty, które początkowo miały wyłącznie wartość rynkową, stają się materiałem do budowania narzędzi, znakami czyjejś nieobecności i punktem wyjścia dla własnej twórczości. Im dłużej pozostaje uwięziony, tym trudniej oddzielić próbę przetrwania od stopniowej utraty poczucia rzeczywistości.