IO (2022)

Szary osiołek rozpoczyna wędrówkę, której kierunku ani kolejnych przystanków nie wybiera sam. Przechodzi z rąk do rąk i trafia do miejsc bardzo różniących się od siebie, obserwując ludzi z perspektywy zwierzęcia całkowicie zależnego od ich decyzji. Wcześniej występuje w cyrku i jest związany z Kasandrą, młodą artystką darzącą go szczególną czułością. Rozstanie uruchamia serię zmian właścicieli oraz podróży przez kolejne części Europy. Na drodze zwierzę spotyka ludzi okazujących troskę, obojętność, ciekawość albo brutalność. Nie rozumie ich motywów, polityki czy społecznych podziałów, reaguje za to na głos, dotyk, zapach i bezpośrednie zagrożenie. Jego trasa prowadzi przez gospodarstwa, drogi, miejskie przestrzenie i miejsca należące do bardzo różnych środowisk. Każdy etap zależy od człowieka, który akurat uzna, że wie, co zrobić ze zwierzęciem dalej. Osiołek zachowuje własne przyzwyczajenia i wspomnienia, choć nie ma wpływu na to, dokąd zostanie przewieziony następnego dnia. Wędrówka staje się ciągiem krótkich spotkań, w których zachowanie ludzi mówi o nich więcej niż wypowiadane deklaracje, a niewinne zwierzę pozostaje niemym świadkiem ich czułości, egoizmu, przemocy i przypadkowych aktów dobroci. Kasandra pozostaje jednym z niewielu punktów odniesienia kojarzących się zwierzęciu z bezpieczeństwem, lecz dalsza droga nie zależy od możliwości powrotu do niej. Kolejni ludzie decydują o jego losie według własnych potrzeb, często nawet nie zastanawiając się, jak zmiana miejsca wpływa na samo zwierzę.