Jak ukradłem 100 milionów (2024)

Ed ma dokładnie to, czego wielu ludzi szuka przez całe życie: ogromne pieniądze, ukochaną kobietę i przekonanie, że potrafi wyjść cało z każdej sytuacji. Problem w tym, że sto milionów zdobył w sposób, który doprowadził go do więzienia. Zamiast powiedzieć narzeczonej prawdę, wmówił jej, że wyjeżdża służbowo do Nowego Jorku. Teraz musi jednocześnie odbyć karę, pilnować skradzionej fortuny i podtrzymywać kłamstwo wobec osoby, z którą planuje przyszłość. Każda z tych spraw wymaga osobnego planu, a Ed szybko odkrywa, że kolejne pomysły zaczynają się ze sobą zderzać. Ludzie zainteresowani pieniędzmi nie zamierzają czekać, aż zakończy odsiadkę, a narzeczona oczekuje normalnego kontaktu z rzekomej delegacji. Bohater wykorzystuje spryt, znajomości i gotowość do ryzyka, próbując sterować wydarzeniami z miejsca, w którym ma bardzo ograniczoną swobodę. Im więcej osób zostaje wciągniętych w jego kombinację, tym trudniej utrzymać jedną wersję wydarzeń. Plan, który miał zabezpieczyć przyszłość po wyjściu na wolność, zamienia się w serię coraz bardziej nieprzewidywalnych problemów, a utrzymanie tajemnicy okazuje się niemal równie trudne jak zdobycie pieniędzy. Na jego niekorzyść działa też czas: każdy dzień zamknięcia oznacza mniej możliwości reagowania na cudze ruchy. Ed musi więc polegać na pośrednikach, improwizacji i własnej zdolności przewidywania, kto pierwszy spróbuje go oszukać.