Ministranci (2025)

Grupa nastoletnich ministrantów ma dość patrzenia, jak dorośli mówią o moralności, a później przechodzą obojętnie obok problemów ludzi z własnej parafii. Chłopcy dochodzą do wniosku, że skoro oficjalne instytucje nie reagują, oni sami spróbują zaprowadzić porządek. W konfesjonale instalują urządzenie pozwalające podsłuchiwać spowiedzi i zdobywają dostęp do sekretów sąsiadów. Początkowo traktują tę wiedzę jak narzędzie do pomagania osobom, które ich zdaniem zostały skrzywdzone. Z czasem tworzą własny system wymierzania sprawiedliwości, inspirując się bohaterami pokroju Zorro i Robin Hooda. Pod osłoną anonimowości interweniują tam, gdzie widzą przemoc, oszustwo albo zwyczajną ludzką krzywdę. Problem pojawia się wtedy, gdy sami zaczynają decydować, kto zasługuje na pomoc, a kto na karę. Fragmenty Pisma Świętego interpretują po swojemu, przez co granica między dobrym uczynkiem a samosądem staje się coraz mniej wyraźna. Każda kolejna akcja wymaga większego ryzyka i utrzymania tajemnicy przed księżmi, rodzinami oraz osobami, których sekrety poznali bez ich zgody. Młodzieńcze poczucie misji zderza się z konsekwencjami działań podejmowanych bez dorosłej odpowiedzialności. Chłopcy muszą w końcu sprawdzić, czy można naprawiać cudze życie, używając metod, które od początku naruszają zaufanie innych ludzi. Im więcej wiedzą o dorosłych, tym trudniej zachować prosty podział na winnych i niewinnych.