Nie patrz w dół (2022)

Rok po śmierci męża Becky wciąż nie potrafi wrócić do życia, które wcześniej dzieliła z Danem. Wspinaczka, niegdyś źródło adrenaliny i wspólnych przeżyć, kojarzy jej się przede wszystkim z wypadkiem, którego była świadkiem. Hunter, jej dawna partnerka wypraw, proponuje sposób na przełamanie lęku: wejście na opuszczoną wieżę telewizyjną B67, wznoszącą się na pustkowiu na wysokość około sześciuset metrów. Plan zakłada krótką wspinaczkę, symboliczne pożegnanie Dana i powrót na ziemię przed zmrokiem. Obie kobiety docierają na niewielką platformę na szczycie, lecz podczas zejścia zniszczona konstrukcja odcina im jedyną drogę w dół. Zapas wody jest skromny, telefony nie mają zasięgu, a plecak z częścią wyposażenia spada poza ich zasięg. Becky i Hunter muszą wykorzystać doświadczenie wspinaczkowe do zadań, których nie przewidywały: zdobywania wody, przekazywania sygnałów ludziom na ziemi i odzyskania sprzętu bez zabezpieczeń. Wysokość przestaje być sportowym wyzwaniem, a staje się zamkniętą przestrzenią, z której praktycznie nie ma wyjścia. Z upływem czasu zmęczenie, odwodnienie i dawne napięcia między przyjaciółkami komplikują każdą decyzję, a margines błędu kurczy się niemal do zera. Na szczycie nie mogą też liczyć na przypadkową pomoc: wieża stoi z dala od zabudowań, a to, co z ziemi wyglądało jak imponujący punkt widokowy, po awarii zamienia się w pułapkę zawieszoną nad pustynią.