Norymberga (2025)

Jesienią 1945 roku zwycięscy alianci przygotowują bezprecedensowe rozliczenie najważniejszych przywódców nazistowskich Niemiec. Amerykański psychiatra Douglas Kelley otrzymuje zadanie oceny stanu psychicznego osadzonych i ustalenia, czy są zdolni stanąć przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym. Wśród więźniów znajduje się Hermann Göring, były dowódca Luftwaffe i jeden z najwyżej postawionych ludzi reżimu Hitlera. Kelley początkowo podchodzi do spotkań jak lekarz i badacz, szybko jednak odkrywa, że inteligentny, pewny siebie Göring traktuje rozmowy jak pojedynek. Próbuje kontrolować ich przebieg, wpływać na otoczenie i przedstawiać własną wersję odpowiedzialności za zbrodnie systemu, któremu służył. Równolegle główny amerykański oskarżyciel Robert H. Jackson przygotowuje sprawę, która ma udowodnić winę nazistowskich przywódców przed międzynarodowym sądem, a nie poprzez doraźną zemstę zwycięzców. Kelley obserwuje oskarżonych z coraz bliższej perspektywy, szukając odpowiedzi na pytanie, jak ludzie wykształceni i pozornie racjonalni mogli uczestniczyć w machinie masowej zbrodni. Jego relacja z Göringiem zaczyna wykraczać poza rutynowe badanie, ponieważ każdy kolejny wywiad odsłania mechanizmy manipulacji, ambicji i ideologicznego usprawiedliwiania własnych czynów. Im bliżej rozpoczęcia rozpraw, tym większe znaczenie mają obserwacje psychiatry, bo oskarżeni muszą zostać przedstawieni sądowi jako konkretni ludzie odpowiedzialni za własne decyzje i działania. Rozmowy odbywają się przy tym w cieniu przygotowań do pierwszych przesłuchań i otwarcia historycznej rozprawy.