Ojczyzna (2026)

Thomas Mann wraca do Niemiec po latach emigracji, gdy kraj wciąż nosi widoczne ślady wojny, a Europa coraz wyraźniej dzieli się na dwa polityczne obozy. Towarzyszy mu córka Erika, dla której podróż jest czymś więcej niż oficjalną wizytą u boku sławnego ojca. W 1949 roku ruszają czarnym buickiem z Frankfurtu pozostającego pod kontrolą Amerykanów w stronę Weimaru znajdującego się w radzieckiej strefie wpływów. Każdy etap drogi konfrontuje ich z miejscami, ludźmi i wspomnieniami związanymi z krajem, który opuścili po dojściu nazistów do władzy. Thomas mierzy się z pytaniem, jaki stosunek powinien mieć do Niemiec po katastrofie, której był świadkiem z oddalenia, natomiast Erika patrzy na jego wybory z własnej, bardziej bezpośredniej perspektywy. Między ojcem i córką ujawniają się różnice dotyczące odpowiedzialności, pamięci oraz sposobu rozliczenia przeszłości. Podróż przez zrujnowane miasta prowadzi zarazem przez ich skomplikowaną relację rodzinną. Wraz ze zbliżaniem się do Weimaru powrót przestaje być symbolicznym gestem, a staje się spotkaniem z rzeczywistością, której nie da się sprowadzić do dawnych wspomnień ani politycznych deklaracji. Oficjalne spotkania i publiczne wystąpienia przeplatają się z bardziej osobistymi momentami, w których oboje próbują ustalić, czy miejsce znane z młodości nadal może być dla nich czymś bliskim.