Orlando (1992)

Młody angielski arystokrata żyjący u schyłku epoki elżbietańskiej otrzymuje od królowej niezwykły przywilej i równie niezwykłe polecenie: ma zachować młodość. Czas rzeczywiście przestaje działać na niego w zwyczajny sposób. Kolejne dekady i stulecia zmieniają Anglię, obyczaje oraz ludzi wokół, podczas gdy bohater pozostaje niemal taki sam. Próbuje miłości, poezji i życia na królewskim dworze, poznając zarazem ograniczenia wynikające z pozycji, płci i oczekiwań epoki. Jednym z pierwszych wielkich uczuć staje się fascynacja rosyjską księżniczką Saszą, która pozostawia po sobie doświadczenie równie bolesne jak pamiętne. Później opuszcza kraj jako ambasador i trafia do Imperium Osmańskiego, gdzie dyplomatyczna kariera zderza się z wojną. Po jednym z najbardziej gwałtownych doświadczeń jego wielowiekowej egzystencji następuje przemiana, która zmienia sposób, w jaki otoczenie zaczyna traktować tę samą osobę. Bohater budzi się jako kobieta, zachowując pamięć, charakter i dotychczasową tożsamość, ale nagle podlega zupełnie innym regułom społecznym. Pojawiają się spory dotyczące majątku i prawa do rodzinnej posiadłości, a salony następnej epoki szybko ujawniają, jak wąskie miejsce przewidziano w nich dla niezależnej kobiety. Wędrówka przez cztery stulecia staje się serią spotkań z miłością, literaturą, wojną i zmieniającymi się rolami płciowymi. Niezmienna młodość nie zatrzymuje historii, dlatego każda nowa epoka wymaga ponownego określenia własnego miejsca.