Życie Chucka (2025)

Kiedy świat zaczyna rozpadać się w sposób, którego nikt nie potrafi wyjaśnić, nauczyciel Marty Anderson próbuje zachować zwykły rytm życia. Internet przestaje działać, infrastruktura zawodzi, katastrofy pojawiają się jedna po drugiej, a ludzie coraz częściej mówią o końcu. W tym samym czasie na billboardach, ekranach i w reklamach pojawia się zagadkowy komunikat dziękujący niejakiemu Chuckowi Krantzowi za trzydzieści dziewięć lat. Marty nie zna tego człowieka, podobnie jak większość osób oglądających jego twarz na ulicach, lecz powtarzające się podziękowania zaczynają wyglądać tak, jakby los Chucka miał związek z tym, co dzieje się z rzeczywistością. Historia cofa się następnie do wcześniejszych etapów jego życia. Dorosły Chuck, pracujący jako księgowy, podczas zwykłego wyjazdu służbowego natrafia na uliczną perkusistkę i pozwala sobie na spontaniczny taniec, który na chwilę wyrywa go z codziennej rutyny. Jeszcze wcześniej poznajemy jego dzieciństwo spędzone u dziadków, pierwsze doświadczenia z tańcem oraz dom skrywający pomieszczenie, do którego nie wolno mu wchodzić. Kolejne części układają się więc odwrotnie niż typowa biografia. Zamiast zmierzać ku nieznanemu finałowi, stopniowo odsłaniają źródła wspomnień, lęków i drobnych radości człowieka, którego nazwisko w tajemniczy sposób stało się ostatnim komunikatem gasnącego świata.