Ostatni oddech (2025)

Chris Lemons schodzi na dno Morza Północnego razem z Dave'em Yuasą, by wykonać rutynowe prace przy podmorskiej instalacji. Obaj są nurkami saturacyjnymi, dlatego przez wiele dni funkcjonują pod wysokim ciśnieniem i opuszczają statek w specjalnym dzwonie nurkowym. Nad ich bezpieczeństwem czuwa doświadczony Duncan Allcock, pozostający przy stanowisku i kontrolujący przewody dostarczające nurkom tlen, ciepłą wodę oraz łączność. Podczas zadania na powierzchni gwałtownie pogarsza się pogoda, a system odpowiedzialny za utrzymywanie pozycji statku przestaje działać prawidłowo. Statek zaczyna dryfować, ciągnąc za sobą dzwon oraz połączonych z nim ludzi. W zamieszaniu przewód Chrisa zostaje uszkodzony, a nurek traci kontakt z zespołem i główne źródło tlenu. Zostaje samotnie przy konstrukcji znajdującej się dziesiątki metrów pod wodą, wyposażony jedynie w niewielki zapas awaryjny. Na pokładzie rozpoczyna się wyścig z czasem. Załoga musi odzyskać kontrolę nad statkiem, ustalić dokładną pozycję zaginionego i sprowadzić do niego pomoc, choć warunki utrudniają każdą decyzję. Dave i Duncan wiedzą, że procedury opracowane na typowe awarie mogą nie wystarczyć, gdy czas liczony jest w minutach, a człowiek czeka na dnie bez możliwości samodzielnego powrotu. Na dnie Chris może korzystać jedynie z awaryjnej butli, której zawartość według standardowych obliczeń wystarczy na zaledwie kilka minut oddychania.