Cisza nocna (2024)

Lucjan przez większość życia był aktorem teatralnym i przywykł do samodzielności, dlatego decyzję syna o umieszczeniu go w domu opieki odbiera z dużą nieufnością. Pobyt ma być tylko tymczasowy, potrzebny na czas remontu rodzinnego domu przed narodzinami kolejnego dziecka. Wiejska rezydencja, do której trafia prawie osiemdziesięcioletni mężczyzna, początkowo wygląda spokojnie. Personel jest uprzejmy, mieszkańcy chętnie nawiązują kontakt, a codzienny rytm placówki wydaje się przewidywalny. Z czasem Lucjan zaczyna jednak dostrzegać rzeczy, które nie pasują do tego obrazu. Pojawiają się makabryczne wizje, a niemal równocześnie umierają kolejni pensjonariusze. Bohater nie potrafi ustalić, czy obserwowane przez niego zdarzenia naprawdę mają związek z rezydencją, czy są skutkiem pogarszającego się stanu psychicznego. Próby rozmowy nie dają prostych odpowiedzi, a poczucie odizolowania sprawia, że coraz trudniej mu zaufać zarówno personelowi, jak i własnym zmysłom. Za przyjazną fasadą domu opieki zdaje się kryć tajemnica, której pozostali mieszkańcy nie chcą lub nie potrafią wyjaśnić. Lucjan rozpoczyna więc własne poszukiwania, próbując jednocześnie zachować pewność, że to, czego doświadcza po zmroku, nie jest wyłącznie wytworem jego umysłu. Jednocześnie coraz silniej odczuwa, że pobyt „na chwilę” może potrwać dłużej, niż obiecywała rodzina. Strach przed utratą samodzielności zaczyna mieszać się z lękiem przed tym, co rzeczywiście może dziać się nocą w korytarzach rezydencji.