Dom strachów (2019)

Halloweenowa noc ma być dla Harper i jej znajomych sposobem na wyrwanie się z uczelnianej rutyny. Po imprezie grupa trafia na położony na uboczu dom strachu reklamowany jako ekstremalna atrakcja. Obsługa każe wszystkim oddać telefony, podpisać zgody i wejść do środka bez możliwości łatwego kontaktu ze światem zewnętrznym. Początkowo kolejne pomieszczenia wyglądają jak dobrze przygotowane widowisko: maski, ciemne korytarze, pułapki i sceny przemocy mają wywołać dokładnie taką reakcję, za jaką odwiedzający zapłacili. Granica między inscenizacją a prawdziwym zagrożeniem szybko jednak znika. Jedna z brutalnych scen nie kończy się wraz ze zgaszeniem światła, a uczestnicy odkrywają, że ludzie w maskach nie zamierzają pozwolić im po prostu dojść do wyjścia. Grupa zostaje rozdzielona w labiryncie, w którym każdy kolejny wybór może prowadzić do następnej pułapki. Harper dodatkowo zmaga się z lękiem wyniesionym z przemocowej relacji, przez co początkowo nie ufa nawet własnym reakcjom. Kiedy staje się jasne, że napastnicy przygotowali to miejsce z myślą o prawdziwym polowaniu, przyjaciele muszą przestać zachowywać się jak klienci atrakcji i zacząć szukać sposobu, by przeżyć noc oraz wydostać się z budynku. Maski gospodarzy utrudniają rozpoznanie, kto odpowiada za poszczególne pułapki, a anonimowość napastników potęguje poczucie całkowitego odcięcia od pomocy.