Dzwonnik z Notre Dame (1996)

Od dzieciństwa Quasimodo ogląda Paryż z wysokości dzwonnicy katedry Notre Dame. Wychowany przez surowego sędziego Klaudiusza Frollo, słyszy, że ze względu na swój wygląd powinien unikać ludzi i nigdy nie opuszczać bezpiecznych murów świątyni. Jego codziennymi towarzyszami są kamienne gargulce Victor, Hugo i Laverne, które zachęcają go, by przestał patrzeć na miasto wyłącznie z góry. Podczas Święta Błaznów Quasimodo po raz pierwszy miesza się z tłumem i poznaje Esmeraldę, odważną Cygankę występującą na placu. Dziewczyna staje w jego obronie, gdy zabawa przeradza się w publiczne upokorzenie, a później sama staje się celem Frolla. Sędzia, owładnięty obsesją na jej punkcie i pogardą wobec Romów, rozpoczyna zakrojone na szeroką skalę poszukiwania. Esmeraldzie pomaga również kapitan Febus, który coraz wyraźniej sprzeciwia się rozkazom przełożonego. Quasimodo zostaje rozdarty między posłuszeństwem wobec człowieka, który go wychował, a potrzebą ochrony pierwszej osoby spoza katedry, która potraktowała go z życzliwością. Gdy represje Frolla obejmują kolejne części miasta, ukrycie Esmeraldy przestaje być wyłącznie osobistą sprawą, a dzwonnik musi zdecydować, czy nadal pozwoli strachowi wyznaczać granice własnego świata. W poszukiwaniu dziewczyny strażnicy przeczesują Paryż, a Frollo wykorzystuje władzę, by zastraszać ludzi gotowych udzielić jej schronienia. Quasimodo po raz pierwszy widzi, dokąd prowadzi bezwarunkowe posłuszeństwo opiekunowi. Pomoc Esmeraldzie oznacza więc dla niego coś więcej niż złamanie zakazu: wymaga świadomego przeciwstawienia się człowiekowi, od którego przez lata był całkowicie zależny.