High Life (2018)

Monte i jego mała córka Willow żyją samotnie na pokładzie statku kosmicznego przemierzającego przestrzeń daleko od Ziemi. Zanim zostali ostatnimi mieszkańcami jednostki, należeli do większej grupy skazańców wysłanych w stronę czarnej dziury pod pretekstem misji naukowej i poszukiwania nowych źródeł energii. Załoga nie została jednak potraktowana jak zwyczajni astronauci. Dibs, lekarka i badaczka odpowiedzialna za część eksperymentów, wykorzystuje więźniów do prób związanych z rozrodem w kosmosie, kontrolując ich ciała i relacje w warunkach całkowitej izolacji. Monte od początku trzyma się na uboczu i odrzuca zarówno seksualne napięcia panujące na statku, jak i próby podporządkowania go planom Dibs. Kolejne miesiące ujawniają, jak kruche są zasady narzucone ludziom, którzy nie mają dokąd odejść i wiedzą, że powrót na Ziemię nie jest częścią misji. Historia stopniowo odsłania wydarzenia prowadzące do samotności ojca i córki, przeplatając ich codzienną rutynę z losem dawnej załogi. Im bliżej statek znajduje się obszaru, z którego może nie być odwrotu, tym bardziej Monte musi zdecydować, czy dalsze podporządkowanie się wyznaczonej trasie ma jeszcze sens, skoro jedyną osobą, za którą naprawdę odpowiada, jest Willow. Opieka nad dzieckiem nadaje jego rutynie konkretny cel, ale równocześnie przypomina, że Willow dorasta w miejscu zaprojektowanym jako eksperyment, a nie dom.