Jedno życie (2023)

Pod koniec 1938 roku Nicholas Winton przyjeżdża do Pragi i zastaje miasto pełne uchodźców uciekających przed prześladowaniami nazistów. W prowizorycznych obozach żyją całe rodziny, a widmo niemieckiej inwazji sprawia, że czasu na działanie pozostaje coraz mniej. Młody Brytyjczyk dołącza do grupy osób pomagających potrzebującym i szybko skupia się na dzieciach, które można jeszcze wywieźć do Wielkiej Brytanii. Samo znalezienie miejsc w pociągach nie wystarcza. Trzeba zdobywać dokumenty, pieniądze, gwarancje oraz rodziny gotowe przyjąć małych uchodźców, a każda zwłoka może zamknąć drogę do granicy. Winton wraca do Londynu, skąd prowadzi gorączkową akcję organizacyjną, podczas gdy jego współpracownicy działają na miejscu. Kilkadziesiąt lat później starszy już mężczyzna żyje z ciężarem wspomnień i poczuciem, że zrobił zbyt mało. Przeglądając dawne dokumenty, ponownie wraca do nazwisk dzieci i transportów z Czechosłowacji. To, co dla niego było niedokończonym obowiązkiem sprzed wojny, stopniowo zaczyna wychodzić poza prywatne archiwum. Dwie linie czasowe śledzą desperacką pracę podejmowaną tuż przed katastrofą Europy oraz późniejsze konsekwencje decyzji człowieka, który nie uważał się za bohatera. Najtrudniejsza pozostaje świadomość, że każda lista nazwisk oznacza konkretne dziecko, a każdy brak pieczęci, pieniędzy lub zgody może zdecydować o tym, czy kolejny transport w ogóle ruszy.