Kulej. Dwie strony medalu (2024)

Jerzy Kulej wchodzi w połowę lat 60. jako pięściarz zdolny walczyć o najważniejsze sportowe trofea. Olimpijskie złoto zdobyte w Tokio nie kończy jednak jego drogi, lecz rozpoczyna cztery wyjątkowo intensywne lata prowadzące do kolejnych igrzysk w Meksyku. Ring wymaga dyscypliny, posłuszeństwa wobec trenera Feliksa Stamma i nieustannego przekraczania własnych możliwości. Poza nim Jerzy coraz mocniej odczuwa ciężar popularności, presji i życia w rzeczywistości PRL-u. Równie ważna jest Helena, jego żona, która wspiera sportowca, ale nie zamierza sprowadzać własnej tożsamości do roli partnerki słynnego mistrza. Sukcesy Jerzego wystawiają ich małżeństwo na kolejne próby: częste nieobecności, temperament pięściarza i zainteresowanie otoczenia komplikują relację, która wcześniej wydawała się odporna na wszystko. Między treningami, walkami i oficjalnymi uroczystościami małżonkowie próbują zachować bliskość oraz znaleźć miejsce na własne potrzeby. Droga do drugiego olimpijskiego złota staje się więc również sprawdzianem życia prywatnego. Sportowa biografia skupia się na okresie 1964–1968, pokazując człowieka, którego największe starcia nie zawsze odbywały się pomiędzy linami ringu. Wokół Jerzego pojawiają się działacze, trenerzy i ludzie zainteresowani jego sukcesem, lecz coraz trudniej odróżnić wsparcie od oczekiwań. Helena tymczasem walczy o przestrzeń dla siebie i własnych decyzji.