Nieznajomy pod Wielkim Łukiem (2025)

W 1982 roku prezydent Francji François Mitterrand ogłasza międzynarodowy konkurs na monumentalny projekt, który ma domknąć historyczną oś biegnącą od Luwru przez Łuk Triumfalny aż do nowej dzielnicy La Défense. Zwycięzcą anonimowego naboru zostaje Johan Otto von Spreckelsen, pięćdziesięciotrzyletni duński architekt dotąd mało znany poza własnym krajem. Nagle otrzymuje zadanie znacznie większe od wszystkiego, czym wcześniej się zajmował. Przyjeżdża do Paryża z precyzyjną wizją geometrycznej budowli i przekonaniem, że projekt powinien zostać zrealizowany zgodnie z pierwotnym pomysłem. Na miejscu szybko przekonuje się, że architektura państwowego symbolu podlega znacznie większej liczbie sił niż wyobraźnia autora. Techniczne ograniczenia, koszty, decyzje administracji i interesy polityczne zaczynają wpływać na każdy etap przedsięwzięcia. Spreckelsen próbuje bronić koncepcji przed kompromisami, podczas gdy skala budowy wymaga współpracy z ludźmi patrzącymi na nią przede wszystkim jak na zadanie do wykonania. Im bardziej realna konstrukcja odbiega od idealnego rysunku, tym ostrzejszy staje się konflikt między twórcą a otoczeniem. Wielki Łuk w La Défense wyrasta więc równolegle jako budynek i próba charakteru człowieka, który musi zdecydować, ile własnej wizji jest gotów poświęcić, by w ogóle zobaczyć ją zrealizowaną. Paryż daje mu szansę zapisania się w historii, lecz ta sama szansa stopniowo odbiera poczucie kontroli nad dziełem, które na papierze należało wyłącznie do niego.