Nowa fala (2025)

Paryż, 1959 rok. Jean-Luc Godard ma za sobą lata pisania o kinie, oglądania filmów i spierania się z kolegami z redakcji „Cahiers du cinéma”, lecz wciąż brakuje mu pełnometrażowego debiutu, który pozwoliłby przełożyć jego pomysły na ekran. Punktem wyjścia staje się kryminalna historia rozwinięta na podstawie pomysłu François Truffauta. Godard rusza ze zdjęciami do „Do utraty tchu”, pracując z Jean Seberg i dopiero zdobywającym rozpoznawalność Jean-Paulem Belmondem. Zamiast podporządkować się utrwalonym zasadom produkcji, wybiera ulice, naturalne światło, niewielką ekipę i sposób pracy, w którym scenariusz potrafi zmieniać się z dnia na dzień. Operator Raoul Coutard musi nadążać za pomysłami reżysera, aktorzy często dowiadują się o kolejnych scenach tuż przed zdjęciami, a producenci próbują zrozumieć, czy powstający materiał w ogóle da się złożyć w spójną całość. Wokół Godarda pojawiają się również inni twórcy rodzącego się francuskiego ruchu filmowego, przekonani, że kino można robić inaczej niż dotychczas. Zapis kilkutygodniowej pracy nad debiutem staje się jednocześnie portretem środowiska, w którym przyjaźnie, ambicje i twórcze ryzyko spotykają się na planie jednego z najbardziej rozpoznawalnych filmów swojej epoki. Na planie ścierają się przy tym odmienne temperamenty: Seberg oczekuje profesjonalnych warunków, Belmondo poddaje się improwizacji, a Godard traktuje ograniczenia jako pretekst do łamania kolejnych reguł.