Ostatni wiking (2025)

Anker wychodzi z więzienia po piętnastu latach odsiadki za napad i ma jeden bardzo konkretny plan: odzyskać pieniądze pochodzące z przestępstwa. Problem w tym, że łup ukrył jego brat Manfred, a przez czas spędzony za kratami sytuacja całkowicie się zmieniła. Manfred zmaga się z zaburzeniami psychicznymi i nie pamięta, gdzie zakopał gotówkę. Co więcej, funkcjonuje pod inną tożsamością i jest przekonany, że należy do świata, który istnieje przede wszystkim w jego własnej głowie. Anker, przyzwyczajony do działania siłą i prostych rozwiązań, musi podporządkować się logice brata, jeśli chce odzyskać fortunę. Zamiast szybkiej wyprawy po pieniądze rozpoczyna więc dziwaczne poszukiwania prowadzące przez wspomnienia, ludzi z przeszłości i kolejne pomysły Manfreda. Czas działa na niekorzyść byłego więźnia, ponieważ nie tylko on interesuje się zaginionym łupem. Dawni wspólnicy i przeciwnicy nie zamierzają cierpliwie czekać, aż bracia uporządkują swoje relacje. Wspólna podróż wystawia na próbę ich cierpliwość, rodzinne urazy i sposób patrzenia na siebie po latach rozłąki. Anker stopniowo odkrywa, że odnalezienie pieniędzy może wymagać czegoś trudniejszego niż zastraszenie kilku osób: zrozumienia człowieka, którego przez długi czas traktował przede wszystkim jako klucz do skrytki.