Simona Kossak (2024)

Dorastanie w rodzinie Kossaków oznacza dla Simony życie pod ciężarem nazwiska kojarzonego ze sztuką i wielopokoleniową tradycją. Córka Jerzego Kossaka nie dziedziczy malarskiego talentu, którego oczekuje od niej otoczenie, a chłodna relacja z despotyczną matką dodatkowo wzmacnia poczucie niedopasowania. Po ukończeniu studiów podejmuje decyzję, która odcina ją od dotychczasowego świata. Wyjeżdża z Krakowa i rozpoczyna pracę naukową w Białowieży, wybierając życie blisko przyrody zamiast rodzinnych konwenansów. Zamieszkuje w leśnym domu bez prądu i bieżącej wody. W puszczy poznaje fotografa Lecha Wilczka, z którym łączy ją fascynacja naturą oraz silna potrzeba niezależności. Ich relacja rozwija się poza typowym modelem związku, podobnie jak codzienność Simony odbiega od oczekiwań wobec kobiety z jej środowiska. Nowe życie nie okazuje się jednak ucieczką od konfliktów. Jako młoda naukowczyni trafia do świata zdominowanego przez mężczyzn i szybko przekonuje się, że jej poglądy na ochronę przyrody będą regularnie wystawiane na próbę. Z czasem walka o możliwość pracy na własnych zasadach łączy się z obroną zwierząt, puszczy i sposobu myślenia, który dla Simony staje się ważniejszy niż rodzinne dziedzictwo. Codzienność w Białowieży wymaga od niej naukowej wiedzy oraz odporności na ludzi kwestionujących jej kompetencje i styl życia. Puszcza staje się jednocześnie miejscem pracy, domem oraz obszarem, którego nie zamierza oddać bez walki.