Smutek (2021)

Jim i Kat prowadzą zwyczajne życie w Tajpej, kiedy od miesięcy obecny w wiadomościach wirus Alvin zaczyna nagle zachowywać się inaczej niż dotąd. Zakażeni nie tracą świadomości w typowy dla filmowych epidemii sposób. Przeciwnie: rozumieją, co robią, ale przestają hamować najbardziej brutalne i sadystyczne impulsy. Miasto w ciągu kilku godzin zamienia się w przestrzeń niekontrolowanej przemocy. Jim odwozi Kat do pracy, a niedługo później pierwszy atak odcina mu drogę do bezpiecznego miejsca. Para zostaje rozdzielona i próbuje skontaktować się ze sobą, podczas gdy transport publiczny, ulice i budynki wypełniają kolejni zakażeni. Kat musi wydostać się z metra i znaleźć schronienie przed człowiekiem, który szczególnie uporczywie ją ściga. Jim z kolei przedziera się przez dzielnice, w których zwykli mieszkańcy mogą w jednej chwili zmienić się w zagrożenie. Telefony i krótkie wiadomości stają się jedynym sposobem ustalenia, czy druga osoba wciąż żyje. W miarę rozwoju epidemii pojawia się też pytanie o jej mechanizm i możliwość powstrzymania zakażenia. Dla bohaterów najważniejszy pozostaje jednak znacznie prostszy cel: dotrzeć do siebie, zanim chaos całkowicie odetnie możliwość przemieszczania się po mieście. Brak typowej utraty świadomości czyni zakażonych szczególnie przerażającymi, ponieważ potrafią mówić, planować i rozpoznawać innych, a jednocześnie działają bez zahamowań, których wcześniej wymagały od nich społeczne normy.