To był zwykły przypadek (2025)

Vahid pracuje jako mechanik i nadal odczuwa fizyczne skutki tortur, których doświadczył po antyrządowych protestach w Iranie. Pewnego wieczoru do warsztatu trafia samochód rodziny mającej problem z autem. Dźwięk kroku jednego z klientów uruchamia w Vahidzie wspomnienie człowieka, którego nigdy nie widział podczas przesłuchań, ale którego obecność zapamiętał właśnie dzięki charakterystycznemu sposobowi poruszania się. Mechanik nabiera przekonania, że przed nim stoi funkcjonariusz odpowiedzialny za jego cierpienie. Nie ma jednak pewności, czy po latach rozpoznał właściwą osobę. Impuls zemsty prowadzi do decyzji, której konsekwencje szybko wykraczają poza prostą konfrontację ofiary z domniemanym oprawcą. Vahid szuka potwierdzenia u innych ludzi mających podobne doświadczenia z aparatem represji. Każdy z nich nosi własne wspomnienia, urazy i wyobrażenie o tym, czym powinna być sprawiedliwość. Problem polega na tym, że człowieka, którego chcą osądzić, nie da się łatwo zidentyfikować na podstawie twarzy. Wspólna podróż zamienia się w moralny spór o pamięć, odpowiedzialność i prawo do odwetu. Im więcej osób dołącza do sprawy, tym trudniej ustalić, czy Vahid naprawia dawną krzywdę, czy może właśnie przygotowuje kolejną, opartą na niepewnym rozpoznaniu. Zamiast prostego podziału na winnego i ofiary pojawia się grupa ludzi, którzy muszą zdecydować, czy wspólna trauma daje im pewność wystarczającą do wymierzenia kary.