Zmartwychwstanie (2025)

W przyszłości ludzie znaleźli sposób na nieśmiertelność, lecz zapłacili za nią zdolnością śnienia. Większość społeczeństwa funkcjonuje bez marzeń sennych, podczas gdy nieliczni Fantasmerzy pozostają związani z zanikającą przestrzenią snów i są skazani na ciągłe błądzenie po jej obrazach. Jedna kobieta potrafi dostrzec te wizje i podąża za tajemniczym stworzeniem, które wciąż trwa w świecie iluzji. Wchodząc w jego sny, zaczyna przemierzać kolejne epoki i odmienne filmowe rzeczywistości. Każda z nich rządzi się własnymi zasadami, zmienia wygląd świata oraz sposób, w jaki można rozumieć tożsamość bohatera. Podróż prowadzi między innymi przez rzeczywistość przypominającą nieme kino ekspresjonistyczne, wojenny noir, przypowieść o duchowym poszukiwaniu, historię napadu oraz opowieść o miłości naznaczonej wampiryzmem. Zmieniają się czasy, role i ciała, lecz w kolejnych odsłonach powracają ślady tej samej świadomości. Kobieta próbuje zrozumieć, dlaczego istota nie chce porzucić snów i co jej obecność mówi o świecie, który wybrał wieczne życie za cenę wyobraźni. Im głębiej wchodzi w cudze wizje, tym mniej oczywista staje się granica między obserwacją, pamięcią i własnym doświadczeniem. Wędrówka nie ma prostego kierunku ani jednego czasu. Obrazy układają się jak kolejne warstwy kina i pamięci, a spotykane postacie mogą być nowymi wcieleniami tych samych pragnień, lęków i obsesji.