Kompletnie nieznany (2024)

Dziewiętnastoletni Bob Dylan przyjeżdża z Minnesoty do Nowego Jorku na początku lat sześćdziesiątych, mając przy sobie gitarę, kilka własnych pomysłów i plan spotkania z ciężko chorym Woodym Guthriem. W Greenwich Village trafia na środowisko muzyków folkowych, które szybko dostrzega jego talent. Pete Seeger pomaga mu wejść do lokalnego obiegu koncertowego, a kolejne występy przynoszą młodemu artyście coraz większą rozpoznawalność. Dylan chłonie scenę, nawiązuje relacje z ludźmi, którzy wpływają na jego twórczość, i jednocześnie pilnuje, by nikt nie zdefiniował go zbyt łatwo. Szczególne znaczenie mają spotkania z Joan Baez, już wtedy cenioną wokalistką, oraz rozwijająca się relacja z Sylvie Russo. Rosnąca popularność otwiera przed nim nowe możliwości, ale wzmacnia też napięcie między oczekiwaniami środowiska folkowego a potrzebą szukania własnego brzmienia. Im większą publiczność zdobywa, tym mniej chce funkcjonować jako symbol cudzych wyobrażeń. Droga prowadzi ostatecznie ku decyzjom artystycznym, które wystawiają na próbę jego przyjaźnie, związki i lojalność wobec sceny, z której wyrósł. Ważną częścią jego drogi pozostaje też pytanie o to, ile prawdy powinien mówić o własnej przeszłości. Im szybciej buduje legendę tajemniczego przybysza, tym trudniej oddzielić świadomie kreowany wizerunek od człowieka, którym był przed przyjazdem do Nowego Jorku.