Ray (2004)

Chłopiec, który z czasem stanie się jedną z najważniejszych postaci amerykańskiej muzyki, dorasta na Południu w biednej rodzinie, a jego dzieciństwo naznaczają wydarzenia pozostające z nim na całe życie. Jako mały chłopiec traci młodszego brata, a niedługo później stopniowo przestaje widzieć. Matka nie pozwala jednak, by niepełnosprawność odebrała synowi samodzielność. Uczy go radzenia sobie bez pomocy innych i przygotowuje go do życia, w którym będzie musiał polegać przede wszystkim na słuchu, pamięci oraz własnej determinacji. Muzyka szybko staje się dla niego najważniejszym narzędziem porozumiewania się ze światem. Jako młody pianista zaczyna występować zawodowo, podróżuje po kraju i stopniowo wypracowuje własne brzmienie, łącząc elementy gospel, bluesa, jazzu, rhythm and bluesa oraz country. Rosnąca popularność otwiera przed nim kolejne sceny i kontrakty, ale sukces nie porządkuje życia prywatnego. Jego małżeństwo z Dellą Bea musi mierzyć się z długimi trasami, niewiernością i uzależnieniem muzyka od heroiny. Kolejne przeboje powstają więc równolegle z coraz poważniejszymi problemami osobistymi i zawodowymi. Biograficzna narracja wraca również do wspomnień z dzieciństwa, pokazując, jak poczucie winy, ambicja i surowe lekcje matki wpływają na człowieka, który konsekwentnie odmawia traktowania własnej ślepoty jako granicy. Zawodowa niezależność wymaga przy tym ciągłego negocjowania z menedżerami, muzykami i wytwórniami, które próbują decydować o repertuarze oraz wizerunku niewidomego artysty. Każdy kolejny etap kariery wystawia na próbę jego potrzebę kontroli nad własnym życiem.