Morgan (2016)

Lee Weathers przyjeżdża do odizolowanego ośrodka badawczego jako specjalistka od zarządzania ryzykiem zatrudniona przez korporację SynSect. Jej zadanie brzmi chłodno i konkretnie: ocenić, czy eksperyment prowadzony przez zespół naukowców powinien być kontynuowany po brutalnym incydencie, w którym jedna z badaczek została ciężko ranna. W centrum projektu znajduje się sztucznie stworzona istota o wyglądzie nastoletniej dziewczyny, rozwijająca się znacznie szybciej niż zwykły człowiek. Naukowcy wychowywali ją od narodzin i traktują jak członka rodziny, dlatego przyjazd Lee odbierają jak zagrożenie dla kogoś bliskiego, a nie zwykły audyt. Specjalistka przygląda się zapisom badań, warunkom izolacji oraz okolicznościom ataku, zachowując wobec obiektu wyraźny dystans. Do ośrodka przyjeżdża również psycholog Alan Shapiro, który ma samodzielnie ocenić zdolność eksperymentalnej istoty do kontrolowania emocji. Jego rozmowa z podopieczną ujawnia, jak szybko pozorny spokój może zmienić się w agresję. Od tej chwili procedura bezpieczeństwa staje się sprawą przetrwania. Lee musi podjąć decyzję, komu ufać i jak powstrzymać zagrożenie w miejscu, gdzie większość zespołu nadal wierzy, że więź z ich stworzeniem jest silniejsza niż instynkt oraz laboratoryjne modyfikacje. Zamknięty teren, ograniczona łączność i emocjonalne przywiązanie naukowców komplikują każdą próbę wprowadzenia procedur, które w zwykłym laboratorium byłyby oczywiste po tak poważnym naruszeniu bezpieczeństwa.