Platforma 2 (2024)

Perempuán dobrowolnie trafia do pionowego więzienia, w którym setki osadzonych żyją na kolejnych poziomach rozmieszczonych jeden nad drugim. Raz dziennie przez otwór w podłodze zjeżdża platforma zastawiona jedzeniem. Ci z góry mogą jeść pierwsi, a mieszkańcom niższych pięter zostają resztki albo nic. Tym razem wśród więźniów działa system mający ograniczyć chaos: każdy powinien zjadać wyłącznie potrawę wybraną przed wejściem do kompleksu. Zwolennicy tej zasady przekonują, że posłuszeństwo pozwala sprawiedliwie rozdzielić żywność. Kara za złamanie reguł jest jednak wyjątkowo brutalna. Perempuán dzieli celę z Zamiatínem, który szybko zaczyna podważać sens narzuconego porządku. Na kolejnych poziomach rośnie napięcie między strażnikami nowego porządku a więźniami odrzucającymi ich władzę. Nad systemem unosi się reputacja Dagina Babiego, przywódcy gotowego wymuszać dyscyplinę przemocą. Nowa osadzona początkowo próbuje zrozumieć zasady i przetrwać, lecz obserwowane kary oraz konflikty zmuszają ją do zajęcia stanowiska. Zmiana poziomu może w każdej chwili przenieść człowieka z względnego bezpieczeństwa do strefy głodu. Perempuán zaczyna szukać sposobu na wyrwanie się z układu, w którym idea równości została przekształcona w kolejny mechanizm kontroli. Każda próba buntu pociąga za sobą konsekwencje dla współwięźniów, dlatego sprzeciw wobec przemocy oznacza również odpowiedzialność za ludzi znajdujących się na innych piętrach.