Wielki marsz (2025)

Pięćdziesięciu nastolatków staje na drodze bez mety, wiedząc, że tylko jeden z nich wróci z niej jako zwycięzca. W wyniszczonej ekonomicznie Ameryce rządzonej przez wojskowy reżim coroczny konkurs przedstawiany jest jako próba charakteru i patriotyczny obowiązek. Uczestnicy muszą nieprzerwanie utrzymywać tempo co najmniej trzech mil na godzinę. Zwolnienie oznacza ostrzeżenie, a kolejne naruszenia kończą się egzekucją wykonywaną przez eskortujących ich żołnierzy. Raymond Garraty, reprezentant stanu Maine, pojawia się na starcie mimo próśb matki, która chciałaby odwieść go od decyzji. Wśród pozostałych chłopaków poznaje między innymi Petera McVriesa, Stebbinsa i Arta Bakera. Początkowe rozmowy pozwalają im na chwilę odsunąć świadomość zasad. Pierwsza śmierć szybko dowodzi jednak, że organizatorzy nie pozostawiają miejsca na wyjątki. Z każdym kilometrem zmęczenie, brak snu i urazy zaczynają być równie groźne jak uzbrojeni strażnicy. Między uczestnikami rodzą się przyjaźnie, konflikty i nieformalne sojusze, choć każdy wie, że ostatecznie obecność drugiego człowieka zmniejsza jego własną szansę na zwycięstwo. Garraty idzie dalej z osobistym powodem, którego nie ujawnia od razu, obserwując, jak brutalne reguły państwowego widowiska stopniowo odbierają chłopakom możliwość myślenia o czymkolwiek poza następnym krokiem. Nagroda dla ostatniego uczestnika obejmuje pieniądze i spełnienie jednego życzenia, co dla wielu chłopaków jest jedyną realną szansą na zmianę losu ich rodzin.